BK-Books.eu » Berichten » Over het permanent bijwerken van de site – en de relatieve verwerkelijking van het virtuele absolute

Over het permanent bijwerken van de site – en de relatieve verwerkelijking van het virtuele absolute

Het permanent bijwerken van de site vindt mee – of liever vooral –  zijn oorsprong in mijn ervaring dat vroegere ervaringen en inzichten aanvulling en correctie verdienen. Sterker: er is maar weinig dat niet ontkomt aan een ervaring die ik al levende, ervarende, lezende en lerende opdeed: er is weinig fundamentelers dan verandering. Verandering als fundament? Sommigen zullen denken en zeggen dat ‘wij’ en alle andere ‘onderdelen’ van de werkelijkheid weliswaar veranderen maar het fundament van de werkelijkheid niet. Met taal kan dat echter niet bewezen worden, ook niet met de beste logische taal; want taal verbindt groepen taalgebruikers maar zowel de groepen als de talen zijn in voortdurende verandering. Met taal komen wij niet uit dit dilemma. Met logica evenmin. En dus staan wij ten allen tijde (althans sta ik nu, en u ook neem ik aan) voor de conclusie dat ik tegelijkertijd ervaring en inzicht ontwikkel, en verbonden ben met alle denkbare en ondenkbare ‘werelden’ die er zijn geweest, er zijn en nog komen, zonder ze elk moment te kennen dan via – en als – mijn beperkte kennis van dit moment, zij het dat die zich ontvouwt en groeit, en verandert en weer opgaat in wat meer is dan ‘ik’. En die ik niet aan mijn namen ondergeschikt kan maken. Maar wat ik wel weet is dat ik altijd met u lezeres en lezer verbonden ben, via mijn tekst –  ook als mijn tekst verouderd is –  maar nog meer of minstens ook altijd virtueel: en die verbondenheid is op geen enkele wijze te annuleren. (Waarbij ik met ‘virtueel’ niet anders meen dan alle verbindingswijzen die niet via als zodanig bekende gesproken of geschreven taalelementen lopen. Wat meebrengt dat het zinvol is om ook over alle substraten en superstraten van woordentaal na te denken.) Terwijl wij altijd in die verbindingen leven, veranderen ze, en veranderen de talen waarin we ze verwoorden. De vraag is welke resonanties elkaar op een bepaald moment en in een bepaalde constellatie niet of wel raken, ofwel al dan niet voor elkaar waarneembaar zijn en/ of betekenis hebben. Kan de ervaring hiervan of het inzicht hierin behalve als steeds zich vernieuwend en verdiepend inzicht ook met snelheid dan wel traagheid van elementen van de zich tot elkaar verhoudende delen en tot ‘het’ geheel te maken hebben? In welke mate blijven oudere woorden hetzelfde dan betekenen? Of bestaat het geheel in steeds nieuwe manieren waarop de oude elementen veranderen tot nieuwe, beide in hun eigen oude respectievelijk nieuwe samenhang? Niet openstaan voor permanente verandering (voor de grondeloosheid van wat wij als werkelijk ervaren) betekent vastheid in wat nooit meer verandert: tenzij wij de ervaring en de taal leren die verandering en vastheid beide omvat, misschien niet in absolute vormen maar in oneindig relatieve die het absolute permanent veranderend in nieuwe verschijningen en vormen verwerkelijken. Het bestaan is hoe dan ook een wonder. En onze angsten slechts tegenbeelden van de ook altijd aanwezige omgekeerden ervan.

Gepubliceerd door

Boudewijn K. ⃝

--- In 1947 werd ik geboren in Sint Laurens. Ik woonde, studeerde en werkte verder in Middelburg, Goes en plaatsen in de provincies Noord- en Zuid-Holland en Utrecht. --- Vanaf 1965 studeerde ik theologie (was student-assistent bij † prof. Harry Kuitert, VU) en filosofie (hoofdvak metafysica bij † prof. Otto Duintjer, UvA; mijn afstudeeronderwerp was de eenheid van de tegenstellingen in de westerse dialectiek speciaal bij Marx en zijn voorlopers). --- Onder leiding van † prof. Gilles Quispel (UvUtr) promoveerde ik op de visie op de ‘eenheid van man en vrouw’ in het christendom (bij onder meer Jacob Böhme). Ik schreef een aantal boeken (zie in kolom links). --- Terugkerende thema's vormden de relatie tussen taal, denken en werkelijkheid (filosofisch onder meer bij Wittgenstein, Boehme en het oosterse non-dualisme) en de directe verbanden hiervan met de visies op de man-vrouw-verhouding en alle andere dualiteiten of liever non-dualiteiten via het concept van de eenheid van tegenstellingen in West en Oost, met andere woorden een universeel thema dat ik deels al eerder had ontmoet als onderwerp van mijn doctoraalscriptie. --- Mijn recente publicaties betreffen de vertaling met commentaar van Jacob Böhmes "Theoscopia" (verlichting; het zien als God), 2019, en de nieuwe inleiding in het denken van Jacob Böhme "Eenvoud en diepgang in en voorbij alle tegenstellingen", 2020. --- Tegelijk is mijn aandacht verschoven ofwel uitgebreid van het hanteren én begrijpen van woorden naar subtiele andere 'tekens' en hun be-teken-is. Of liever naar hoe wij inclusief onze wereld(en) - vice versa - 'ons' vormen en ont-vormen (opkomen, blinken en verzinken) en daarbij tegelijk zowel geheel als tegengestelden zijn, zowel verschillen tonen als de eenheid of eenheden die het zien en vergelijken van 'alles' inclusief onszelf mogelijk maken. Of met de moderne term: wat 'inclusiviteit' en 'inclusief zijn' in [kunnen] houden. --- Sinds 1967 ben ik samen met Nel Knip. Haar waarde en betekenis voor mij is zo groot dat die niet in woorden uit te drukken is. Wij zijn samen ook ouders en schoonouders van twee kinderen en hun partners en grootouders van hun vier kinderen; met hen maken wij deel uit van onze grootfamilies, vriendenkringen en bredere woon- en leefomgevingen. --- Deze publieke site verwijst naar mijn publicaties en algemene achtergrond, via eerder door mij geschreven teksten. Publieke afspraken en activiteiten buiten de kring van familie en vertrouwden zijn (net als die erbinnen) zo strikt vertrouwelijk en privé als mogelijk en nodig. Dat impliceert instemming met geheimhouding waar mogelijk en wederzijds respect bij eventuele bekendwording (door welke oorzaak ook). Het betekent vooral dat contacten zo mogelijk alleen in de privésfeer aangegaan worden, omdat alleen die aan haar eigen kwetsbaarheid recht kan doen.